W co inwestować #3 – opcje giełdowe

Kontrakty opcyjne na parkiecie giełdowym (tzw. opcje) różnią od kontraktów terminowych jedynie brakiem symetrii zobowiązań.

W przypadku kontraktów terminowych obie strony transakcji dokonują  zobowiązania – jedna do kupna druga do sprzedaży. W przypadku opcji jedna strona transakcji jest zobowiązana, natomiast druga ma prawo wyboru, w zależności od obecnej sytuacji rynkowej.

We wpisie o kontraktach terminowych opisywaliśmy Pana Kowalskiego posiadającego 3 sztabki złota. W tym przypadku załóżmy, że nabył on opcję na sprzedał złota po 10 000 zł za sztabkę. Jeżeli cena złota spadnie do 9000 zł za sztabkę, będzie to dla niego wciąż korzystne, ponieważ będzie mógł spieniężyć złoto za 10 000 zł dzięki posiadanej opcji. Pan Kowalski może nabyć dodatkowe złoto po cenie 9000 zł, a następnie sprzedać po 10 000 zł wykorzystując opcję i zarobić 1000 zł.

Z drugiej strony, może wystąpić sytuacja, w której złoto podrożeje do 11 000 zł za sztabkę. W tym przypadku sytuacja rynkowa nie sprzyja oczekiwaniom Pana  Kowalskiego, w związku z czym nie skorzysta z opcji, ponieważ nie ma takiego obowiązku (brak  symetrii zobowiązań). Może poczekać do czasu, kiedy wykorzystanie opcji będzie opłacalne.

Zobacz też: Podstawowe błędy początkujących inwestorów.

Put i call

Na parkiecie giełdowym możemy wyróżnić dwa typy opcji: opcje kupna (ang. call) oraz opcje sprzedaży (ang. put).

Opcja kupna daje posiadaczowi opcji prawo zakupu określonej ilości instrumentu w przyszłości. Nabywca może z niej skorzystać lub nie, w zależności od oczekiwań względem rynku. Dla drugiej strony transakcji (wystawcy opcji) opcja call oznacza konieczność do sprzedaży danego instrumentu w momencie kiedy nabywca tego zażąda.

Opcja sprzedaży daje posiadaczowi opcji prawo sprzedaży określonej ilości instrumentu w przyszłości. Nabywca może z niej skorzystać lub nie, w zależności od oczekiwań względem rynku. Dla drugiej strony transakcji (wystawcy opcji) opcja put oznacza konieczność do kupna danego instrumentu w momencie kiedy nabywca tego zażąda.

Charakterystyka opcji giełdowych

Każda opcja giełdowa charakteryzuje się konkretnymi cechami wynikającymi ze standaryzacji.

Instrument bazowy – jest to instrument, na którym oparta jest opcja i na podstawie której dokonywana będzie wypłata. Na warszawskiej giełdzie występują opcje na indeks WIG20 oraz akcje największych spółek.

Cena wykonania – jak sama nazwa wskazuje jest to cena, po której wykonana zostanie opcja. Jeśli inwestor posiada opcję kupna z ceną wykonania 100 zł na zakup akcji KGHM, oznacza to że będzie mógł kupić określoną liczbę akcji KGHM, gdy ich cena osiągnie wartość 100 zł.

Termin wygaśnięcia – data, w której opcja traci ważność i zostaje zrealizowana według ceny rynkowej.

Liczba instrumentów – liczba informująca inwestora o tym, ile instrumentów może kupić lub sprzedać dzięki opcji.

Cena rynkowa – cena, po jakiej notowane są dane opcje. Cena opcji zależy m. in. od różnicy pomiędzy ceną rynkową instrumentu a ceną wykonania opcji, odległości od daty wygaśnięcia, zmienności instrumentu.

Nazewnictwo opcji

Analogicznie do kontraktów terminowych, opcje również posiadają swoje unikalne nazewnictwo. Schemat nazewnictwa wygląda następująco:

Oiiikrrcccc

O – oznaczenie opcji (OW opcja kupna

Iii – symbol instrumentu bazowego np. W20 (WIG20);

M – kod określający typ i miesiąc wygaśnięcia (dla opcji kupna: marzec C, maj E, czerwiec F, lipiec G, wrzesień I, grudzień L; dla opcji sprzedaży: marzec O, maj Q, czerwiec R, lipiec S, wrzesień U, grudzień X);

rr – ostatnie cyfry roku wygaśnięcia;

cccc – oznaczenie ceny lub kursu wykonania.

Przykład:

OW20E192800 – opcja kupna na indeks WIG20 wygasająca w maju 2019, kurs wykonania 2800 punktów.

Co o tym sądzisz?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *